Historia szminki w pigułce

Kleopatra, najbardziej znana egipska królowa, używała karminowego proszku pozyskiwanego ze skruszonych żuków, który nadawał jej ustom żywy, czerwony odcień.

Szminka zyskała popularność w XVI w., dzięki brytyjskiej królowej Elżbiecie I i kobietom z jej dworu, które malowały swoje usta przy pomocy mieszaniny wosku pszczelego i siarczku rtęci.

Pierwsza szminka uwydatniająca usta pojawiła się na rynku w 1915 r.

Przeciętna kobieta zjada od 2-3 kg szminki w ciągu życia, poprzez oblizywanie ust. Teraz już wiesz dlaczego musisz ją znów nakładać tuż po jedzeniu!

W czasie Złotego Wieku Islamu, arabsko-andaluzyjski lekarz i chemik Abu al-Qasim al-Zahrawi (Abulcasis) stworzył twardą szminkę, która składała się z perfum i innych składników wyciskanych w formach. Opisał ten proces w swojej encyklopedii medycyny i chirurgii „Al.-Tasrif”.

W 1770 roku, brytyjski parlament uchwalił akt pozwalający oskarżyć o bycie wiedźmami kobiety, które noszą szminkę.

Max Factor był artystą wśród osób, które tworzyły makijaże. To on wymyślił błyszczyk do ust w 1930.

Popularność szminki wzrosła w czasie drugiej wojny światowej dzięki wpływowi przemysłu filmowego.

W 1950 roku amerykańska chemiczka Hazel Bishop stworzyła pierwszą szminkę długo utrzymującą się na ustach, która nie rozmazuje się podczas pocałunku.

Wyobrażasz sobie współczesny makijaż bez szminki? My nie... Jak dobrze, że jest. Bo gdyby jej nie wynaleziono, trzeba byłoby zrobić to natychmiast...